Voor Henny Hemmes (11 april 1949 – 28 april 2019) is de laatste finishvlag gevallen. Naast een indrukwekkende loopbaan in de autosport, was Henny een internationaal gewaardeerd freelance autojournaliste. Beide hoedanigheden kwamen bij toeval op haar pad. Via haar man Peter kwam ze in contact met de autosport en bleek achter het stuur sneller dan menig mannelijke collega. Henny racete met uiteenlopende auto’s, van een Toyota Celica tot een Chevrolet Camaro Z28 –daarmee verwierf ze wel de meeste faam-, maar reed ook bijvoorbeeld Honda Civic VTEC en Ford Sierra Cosworth. Tweemaal werd Henny Nederlands toerwagenkampioen (1984 en ’87) en ze was ook veelvuldig succesvol in de 24 uren van Francorchamps.

Begin jaren tachtig rolde ze in de autojournalistiek. Dat werk beperkte zich niet alleen tot Nederland, onder meer voor AutoSelekt, AutoWeek, Cosmopolitan, Elegance en het Financieel Dagblad. Henny beschouwde de Verenigde Staten zo’n beetje als haar tweede vaderland en werkte zo ook voor de Washington Post, Car Connection, The Auto Channel en Michigan Business News Radio. Sinds 1996 werkte Henny voor Automobiel Management, als freelance medewerkster en als jurylid van de Zakenauto van het Jaar-verkiezing. Ze was binnen de FIA ook actief in de Commission Women in Motorsport.

Henny wist als collega nog wel eens te verbazen, vooral als mensen haar niet goed kenden of niet wisten in te schatten. Niet alleen wist ze binnen de autowereld heel goed wat er speelde en waar het om draaide, ze had ook een enorm uitgebreid netwerk. Een stukje meerijden met Henny in een testauto waar ze ook nog nooit eerder in reed –ongeacht merk of klasse- was altijd een ervaring. Menig jongeman kwam groen uit de auto, terwijl dat niet eens haar opzet was. Henny reed bloedsnel, vanaf de eerste meter, maar ook haarzuiver, het leek haar in alle rust enorm gemakkelijk af te gaan. Ze verbaasde ook velen tijdens internationale persreizen, als de collega’s zich na een avond zwaar tafelen enzovoorts ’s morgens naar het ontbijt sleepten en Henny kwam vanaf de andere kant het hotel binnen, omdat ze al tien kilometer was gaan hardlopen.

Henny was een bijzonder mens. Als het klikte was ze heel prettig gezelschap, met mooie verhalen, zonder zichzelf op een voetstuk te zetten. De verschrikkelijke ziekte ALS houdt daar allemaal geen rekening mee. Na de eerste verschijnselen, eind 2016, ging het geleidelijk alleen maar achteruit. Henny heeft haar laatste finish bereikt.